Chmury

Wiersz "Chmury" Juliusza Słowackiego. W temacie powstało wiele utworów, choćby "Nad wodą wielką i czystą" Mickiewicza, "Obłoki" Miłosza, "Chmury" Szymborskiej, "Obłoki nad Ferrarą" Herberta. Słowackiego zamieszczam ze względu na fenomenalny czterozgłoskowiec, przez który wiersz wybrzmiewa błyskawicznie. I za cudowne piękno, zwiastujące Króla Ducha.

Obraz poniżej to "Cmentarz żydowski" Jacoba van Ruisdael. Istnieją jego dwie wersje; ja zamieszczam drezdeńską (chyba mniej znaną) - z uschniętym drzewem, bardziej wartkim strumieniem i bledszą tęczą. Krajobraz powstał w głowie malarza, nie jest to więc "zdjęcie" jakiegoś widoku. Od czasu namalowania dzieło ściemniało mocno, kolory nie łączą się już tak harmonijnie, jak niegdyś. Z ciekawostek: zauważyliście, gdzie podpisał się autor?

                                               Chmury

                                               Do was, chmury,
                                               Wzrok ponury
                                                    Skrą i łzami!
                                               Sam na ziemi
                                               Pod czarnemi
                                                    Chmur wiankami.

                                               Jak duch trumny,
                                               Smutkiem dumny,
                                                    Nad szmer domów,
                                               Trzymam skronie
                                               Tam - w koronie
                                                    Chmur i gromów.

                                               Gdzie wam droga,
                                               Chmury Boga!
                                                    Mnie weźmiecie.
                                               Bo ja ciemny,
                                               Mgłą tajemny,
                                                    Sam na świecie.

                                               Tam! za wami,
                                               Gdzie wichrami
                                                    Burza kręci,
                                               Łzą do łzawic,
                                               Do błyskawic
                                                   Skrą pamięci.

                                               Lecę! błyskam!
                                               Skrami ciskam,
                                                    Jutro zmarły.
                                               Patrzcie na mnie,
                                               Żyjcie za mnie,
                                                    Ludzie! karły!

                                               Tu wam, ludzie,
                                               Na ziem grudzie
                                                    Mogił grzędy:
                                               Gdzie chmur droga
                                               Z wichrem Boga
                                                    Mnie tamtędy!

Veytoux, 21 lipca wieczór, 1835 r.

1655/1660, olej na płótnie, 84 x 95, Drezno, Staatliche Kunstammlungen, Gemaldegalerie Alte Meister